De veldesdoornhaag, ook bekend als Acer campestre, is een inheemse soort die bijzonder goed is aangepast aan het Deense klimaat. Ze is gemakkelijk te kweken en verdraagt zowel snoei als verschillende groeiomstandigheden. Zonder snoei ontwikkelt de plant zich tot een kleinere boom met een dichte, vertakte groei, maar ze kan ook worden gevormd tot een compacte haag.

De bladeren zijn klein en drie- tot vijflobbig met afgeronde randen. Ze verschijnen bronskleurig bij het uitlopen, worden later donkergroen tot blauwgroen en krijgen in de herfst een goudgele kleur. De schors is grijsachtig tot lichtgroen met karakteristieke kurklijsten die een decoratief uiterlijk geven, vooral aan oudere takken.

In mei bloeit de veldesdoornhaag met kleine, lichtgroene bloemen die bijen en andere bestuivers aantrekken. Na de bloei vormen zich kleine gevleugelde vruchten die in de winter door vogels worden gegeten.

De plant groeit goed op bijna alle bodemtypes, ook waar de grond tijdelijk vochtig kan zijn. Ze verdraagt zowel zon als schaduw en kan worden gebruikt als gesnoeide haag, ongesnoeide windbescherming of als vrijstaande kleine boom. Bij het planten wordt aanbevolen om bodemverbetering en regelmatig water te gebruiken om een goede vestiging te garanderen.

Buxus Sempervirens Var. Arborescens is een variant van de gewone buxus, bekend om zijn dichte en opgaande groeiwijze. Hij wordt vaak gebruikt als haagplant of voor vormsnoei, waar een klassieke en ordelijke uitstraling gewenst is.

De plant heeft groene, lancetvormige bladeren die het hele jaar door hun kleur behouden. Hij gedijt het best in zon tot halfschaduw en geeft de voorkeur aan goed doorlatende grond met een matig voedingsgehalte. De groei is middelmatig, wat hem gemakkelijk in vorm te houden maakt en geschikt voor zowel lage als middelhoge hagen.

Met een hoogte van ongeveer 100–300 cm en een breedte van 90–120 cm kan Buxus Sempervirens Var. Arborescens worden aangepast aan vele soorten tuinen en parken. Hij is volledig winterhard en verdraagt snoei goed, wat hem ideaal maakt voor gestructureerde beplantingen en klassieke tuinaanleg.

De taxushaag (Taxus baccata) is een altijdgroene naaldplant die dichte, goed vertakte struiken vormt met een diepgroene kleur. Ze is bijzonder geschikt voor gesnoeide hagen en vormsnoei, omdat ze zelfs sterke terugsnoei verdraagt en snel nieuwe scheuten vormt uit oude stammen.

De plant gedijt zowel in de zon als in halfschaduw en doet het goed in de meeste bodemtypes, zelfs als de grond zwaar of arm aan voedingsstoffen is. Ze is robuust, windbestendig en verdraagt een zekere mate van droogte, wat haar geschikt maakt voor Belgische omstandigheden.

Vrouwelijke planten kunnen in de herfst kleine, rode bessen vormen die decoratief maar giftig zijn. Het vruchtvlees rond het zaad is echter niet giftig. De taxus is in België en de rest van Noord-Europa inheems en bekend om haar lange levensduur en haar vermogen om het hele jaar door een dicht, groen uiterlijk te behouden.

Bij het planten als haag wordt aanbevolen om ongeveer vier planten per lopende meter te plaatsen om een dichte en gelijkmatige groei te bereiken. Regelmatig water geven en bemesten tijdens de vestigingsfase bevordert een gezonde groei en een stabiel wortelstelsel.

De Portugese laurierkers, botanisch bekend als Prunus lusitanica 'Angustifolia', is een middelgrote tot grote, wintergroene struik met een dichte en harmonieuze groei. Hij wordt vaak gebruikt als haagplant, waar hij kan worden gesnoeid tot een gelijkmatige en dichte vorm of ongesnoeid als vrijgroeiende struik kan staan.

De plant heeft ovale, donkergroene bladeren met een glanzend oppervlak, die contrasteren met de roodachtige bladstelen. Deze kleurcombinatie geeft de tuin een elegante en levendige uitstraling. In de vroege zomer ontwikkelen oudere planten korte, opgerichte bloeiwijzen met kleine, witte bloemen, gevolgd door zwarte, oneetbare bessen die vogels aantrekken.

De groei is middelmatig sterk, en de plant wordt zelden hoger dan 2,5 meter. Hij gedijt het best op beschutte plaatsen en in normale, voedzame en goed doorlatende tuingrond. Op zware kleigrond kan het voordelig zijn om grind of zand toe te voegen voor een betere drainage. Regelmatig water geven in de aanplantfase is belangrijk om een goede start te garanderen.

De Portugese laurierkers is geschikt voor zowel zon als schaduw en kan worden gebruikt als gesnoeide of ongesnoeide haag. De dichte groei maakt hem bijzonder geschikt als privacyhaag, en hij behoudt zijn groene blad het hele jaar door.

De grootvruchtige appelbes (Aronia melanocarpa) is een middelgrote, bladverliezende struik met een dichte en opgaande groei. Ze wordt typisch 1–2 meter hoog en 60–90 cm breed en ontwikkelt een gelijkmatige, goed vertakte structuur, waardoor ze geschikt is voor zowel ongesnoeide als gesnoeide hagen.

De struik loopt uit met bronskleurige bladeren die later donkergroen worden. In de lente en vroege zomer is ze bedekt met vele kleine, witte tot crèmekleurige bloemen in ronde trossen. De bloemen trekken bestuivende insecten aan en hebben een lichte geur die doet denken aan meidoorn en lijsterbes.

Na de bloei vormen zich zwarte, glanzende bessen ter grootte van zwarte bessen. Ze zijn zuur maar eetbaar en worden vaak gebruikt voor sap, jam of als kleurstof in de keuken. De bessen zijn rijk aan vitaminen en antioxidanten en worden ook graag door vogels gegeten.

In de herfst toont de struik een opvallend kleurenspel in rode, koperrode en oranje-rode tinten, wat gedurende een langere periode een decoratief effect in de tuin geeft. Ze gedijt in normale, goed doorlatende tuingrond en verdraagt zowel zon als halfschaduw zonder bijzondere eisen aan de bodem.

De grootvruchtige appelbes is zelfbestuivend en zeer winterhard. Ze kan worden gebruikt als solitaire struik, in groepen, in gemengde hagen of als haagplant, waarbij typisch 2–3 planten per lopende meter worden geplant.

De gewone vogelkers (Prunus padus) is een inheemse boom of grote struik die een dichte, ovale kroon ontwikkelt. Ze wordt typisch 4–8 meter hoog, maar kan onder goede omstandigheden tot 10 meter bereiken. De groei is krachtig met een diep wortelstelsel en veel zijwortels, wat de plant een hoge windbestendigheid geeft.

De bloemen verschijnen in mei en staan in lange, hangende trossen. Ze zijn wit, vijftallig en hebben een zoete geur die bijen en andere bestuivers vroeg in het seizoen aantrekt. De bladeren zijn elliptisch met een licht gezaagde rand, aan de bovenkant donkergroen en aan de onderkant lichter. De vogelkers loopt vroeg uit en wordt daarom ook meiboom genoemd.

De vruchten zijn kleine, donkere bessen die amygdaline (blauwzuur) bevatten en daarom niet eetbaar zijn voor mensen. Vogels eten ze echter graag en helpen bij de verspreiding. De soort gedijt goed in vochtige grond en verdraagt periodieke overstromingen, wat haar geschikt maakt voor aanplantingen in laagten, langs waterlopen en in windbeschermingshagen.

De plant wordt vaak gebruikt in bos- en landschapsprojecten, waar ze bijdraagt aan dichte beplanting, windbescherming en verhoogde biodiversiteit. Ze kan als solitaire boom, in groepen of als onderdeel van een gemengde haag worden geplant.

De rode berberis voor haag, ook bekend als Berberis thunbergii 'Atropurpurea', is een bladverliezende struik met karakteristieke purperrode, eivormige bladeren. In de herfst verkleuren de bladeren bronskleurig, wat de haag in de loop van het seizoen een opvallend kleurenspel geeft.

De plant groeit matig snel en wordt typisch 100–200 cm hoog en ongeveer 100 cm breed. Ze heeft een opgaande groei en is voorzien van doornen, wat haar ideaal maakt voor hagen die dienen als natuurlijke afbakening of bescherming tegen ongewenste gasten.

In mei–juni bloeit de berberis met kleine gele bloemen, gevolgd door rode bessen later in het seizoen. Ze gedijt het best in zon of halfschaduw en in normale tuingrond en is onder Belgische klimaatomstandigheden volledig winterhard.

De rode berberis kan zowel als gesnoeide als ongesnoeide haag worden gebruikt, maar ook als solitairstruik in beplantingen waar men een kleurrijke en robuuste plant met weinig onderhoud wenst.

De bruidsspierea (Spiraea x vanhouttei) is een bladverliezende struik die uitgroeit tot een middelgrote tot grote plant met een opgaande en licht spreidende groeiwijze. Ze vormt veel fijne takken die een dicht en harmonieus uiterlijk geven, geschikt zowel als vrijstaande struik als voor hagen.

In mei is de plant bedekt met een overvloed aan kleine, witte bloemen die in ronde trossen langs de jonge takken zitten. De bloemen hebben een lichte geur en geven de tuin een opvallende, heldere uitstraling. Na de bloei ontwikkelen zich kleine, droge zaadcapsules.

De bladeren zijn klein, groen en licht getand, en in de herfst krijgen ze gouden tot oranje tinten. De bruidsspierea gedijt in zon tot halfschaduw en verdraagt sterke wind. Ze is volledig winterhard en groeit in de meeste grondsoorten, zolang de grond niet te nat is.

De plant wordt vaak gebruikt als gesnoeide of ongesnoeide haag, maar is ook geschikt voor groepen of als solitairplant. Voor haagbeplanting worden drie planten per lopende meter aanbevolen.

De aarbes-Felsenpeer (Amelanchier spicata) is een grote, bladverliezende struik met een natuurlijk slanke en opgaande groeiwijze. Ze vormt veel takken en ontwikkelt in de loop van de tijd een dicht, pluimachtig uiterlijk, wat haar geschikt maakt voor ongesnoeide hagen en windbeschermingsbeplantingen.

In mei en juni bloeit de struik met veel kleine, witte bloemen die in aren gerangschikt zijn en bijen en andere bestuivers aantrekken. Later in de zomer ontwikkelen zich kleine purperen tot zwartblauwe bessen, die snel door vogels worden opgegeten.

De bladeren zijn blauwgroen met een lichtere onderzijde en krijgen in de herfst opvallende gele tot roodbruine kleuren. De schors is glad en grijsbruin, ook op oudere takken, wat de plant het hele jaar door een mooi uiterlijk geeft.

De aarbes-Felsenpeer gedijt op de meeste goed doorlatende bodems en verdraagt zowel volle zon, halfschaduw als schaduw. Ze is windbestendig en kan enige zoutbelasting verdragen, wat haar geschikt maakt voor blootgestelde locaties. Ze kan tot ongeveer 4 meter hoog en 1,5–3 meter breed worden.

Bij het planten wordt aanbevolen om voedzame, goed doorlatende grond te gebruiken en tijdens de inwortelingsfase regelmatig water te geven. Als haag plant men typisch 2–3 planten per lopende meter.

De reuzenlevensboom 'Martin' (Thuja plicata 'Martin') is een altijdgroene naaldplant met een krachtige, brede, zuilvormige groei. Hij vormt snel een dichte en gelijkmatige haag die het hele jaar door effectieve privacy en windbescherming biedt.

Het loof bestaat uit platte, schubvormige bladeren in een diepe donkergroene kleur die ook in de winter behouden blijft. Jonge planten hebben vaak sterke scheuten en een meer open groei, maar worden snel dicht door regelmatig snoeien.

De variëteit is zeer robuust en groeit goed op de meeste bodems, zolang deze niet te nat zijn. Hij geeft de voorkeur aan zon of halfschaduw en verdraagt zowel wind als kou goed.

De reuzenlevensboom 'Martin' bloeit normaal gesproken niet wanneer hij als gesnoeide haag wordt gehouden. Ongesnoeide planten kunnen echter kleine, tulpvormige kegels vormen die van groen naar lichtbruin verkleuren.

Bij het planten wordt aanbevolen om te letten op een goede bodemkwaliteit en drainage. Regelmatig water geven en bemesten tijdens de groeifase bevordert een sterk wortelstelsel en een dichte groei. De haag kan worden gesnoeid om een gelijkmatige vorm en dichtheid te behouden.

De haagbeuk (Carpinus betulus) is een inheemse, bladverliezende plant die vaak als haag wordt gebruikt vanwege haar dichte en goed vertakte groei. Ze ontwikkelt veel fijne zijtakken en een doorlopende hoofdtak, wat resulteert in een compacte structuur die ook in de winter haar dichtheid behoudt.

De bladeren zijn klein, ovaal en frisgroen met fijn gezaagde randen. In de herfst krijgen ze gouden tinten, en een deel van het droge blad blijft vaak in de winter aan de takken hangen, wat het hele jaar door voor enige afscherming zorgt.

De schors is glad en grijs, terwijl jonge scheuten een bruine tint hebben met korte, zachte haartjes. De plant bloeit in het voorjaar met kleine, hangende katjes, maar gesnoeide hagen vormen zelden bloemen of vruchten.

De haagbeuk is zeer robuust en verdraagt zowel wind, schaduw als verschillende bodemomstandigheden. Ze kan zowel in voedselrijke als in zware grond groeien, maar gedijt het best in goed doorlatende tuingrond. Op licht zanderige grond wordt bodemverbetering aanbevolen om optimale groei te garanderen.

Bij het planten als haag worden ongeveer vier planten per lopende meter aanbevolen om een dichte en gelijkmatige haag te verkrijgen. Ze kan ook worden gebruikt in gemengde hagen of als solitaire boom in tuinen en parken.